Vechtlust.

Als we iets willen, dan moeten we ervoor vechten. Waar een wil is, is een weg. Allemaal mooie gezegdes, maar de energie om te vechten druppelt langzaam weg en ik heb geen idee wat ik moet doen om bij te tanken. Je negeert me, doet dan of het mijn schuld is en die cirkel blijft zich herhalen. Ik ben het zat om mezelf continu te moeten verantwoorden. Zat dat ik de enige ben die vecht voor iets wat toch nooit zal bestaan. Je hebt me pijn gedaan en dat zal vast de laatste keer niet zijn. Laat maar komen, I'm ready for you. Ik vecht alleen nog voor mezelf.

Buitensluiten, of ingesloten zijn...?

Steeds meer denk ik weer aan hoe het allemaal had kunnen lopen. Dat het nu allemaal anders had kunnen zijn dan dat het nu is. Maar door onze eigen keuzes is het gelopen zoals het gelopen is. Het rad draait. Als wij hem niet stoppen op het punt waar we willen dat het rad stopt, zal het rad op een willekeurige plaats stoppen. Op het moment dat het rad is gestopt is er geen weg meer terug.

Door de jaren heen heb ik onbewust een enorme muur om me heen opgetrokken. Gebouwd met stenen, cement en een hoop frustraties en pijn. Vastbesloten me niet meer te laten breken sluit ik het liefst alles en iedereen buiten. Ik vertrouw bijna niemand meer. Want als je iemand vertrouwt, kan diegene bij het kwetsbaarste deel van jou: je hart. En op het moment dat die gebroken wordt wens je dat niemand ooit meer in de buurt komt. Zo ook bij mij.

En hier ben ik dan. Ingesloten in mijn eigen stevige muur. Ik wil je van alles vertellen, laten zien, laten voelen, maar ik weet niet hoe dat moet. Ik weet niet wat je over me denkt en doordat ik bang ben om het risico te nemen sta ik aan de grond genageld.

En nu? Nu dus niks. Hiermee eindigt het verhaal.

Ik mis je.

Ik lig weer eens naar het plafond te staren. Ik ben in Hoek van Holland, thuis. Ik luister naar de regen buiten en het getik van de klok terwijl de toerenteller van mijn hersenen op hol slaat.

Al zo lang geen contact gehad met jou. Ik mis je!!! Waarom durf ik dat nou niet gewoon te zeggen. Je bent nu gesettled. Ooit heb je gezegd dat dat het eerste zou zijn als je leven weer wat op orde zou zijn, dan pas de rest. Wat is de rest? Hoor ik daarbij?

Dat verdomde eenzame gevoel overrompelt me weer. Waarom ben je dan ook niet gewoon duidelijk over wat je wil, wat ik voor je beteken en vooral: wat we doen met de combinatie van de antwoorden op die vragen...

Door jouw onduidelijkheid ben ik het overzicht in mijn gevoelens kwijtgeraakt... Ik weet niet meer wat ik ermee aan moet. Ik ben als de dood voor liefde, maar tegelijkertijd verlang ik er ook naar. Ik ben doodsbang je kwijt te raken, maar ondertussen zie ik dat wel gebeuren en ik heb geen flauw idee wat ik moet doen. Sterker nog, ik heb geen flauw idee of ik iets kan doen. Niet eens of ik iets WIL doen.

Jij leeft je eigen leven en ik hoor maar zelden iets van je. Heel soms een keer een bericht waarin je me een goede nachtrust wenst en je vertelt hoe moe je bent. Maar overal lees ik berichten op de social media dat je naar die vrienden gaat en naar die vrienden gaat. Ik ben nergens. Herken je me eigenlijk nog wel, mocht je me op straat tegenkomen?

Ik bedoel het allemaal niet zo bot als dat ik het nu zeg, maar ik haat het gevoel alleen te zijn in een wereld vol met mensen. Snap je dat?

Geven en nemen.

Hier lig ik dan. Ik lig in mijn bed, na te denken over alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd. Heel veel leuke dingen, maar ook veel dingen die ik liever anders had gezien. Iedereen die mijn berichten een beetje heeft gevolgd heeft ondertussen wel door dat ik voornamelijk blog op het moment dat ik de gedachten van me af wil schrijven. Zoals nu.

Het leven bestaat uit geven en nemen. Dat weet iedereen. In het handboek des levens staat alleen niet beschreven dat je je verschrikkelijk kunt vergissen in mensen. Dat je je beste vrienden binnen een handomdraai verliest als je niet uitkijkt. Van de een op de andere dag kunnen ze verdwijnen uit je leven, soms zelfs zonder gedagje. Op het moment dat je ze dan weer tegenkomt kan het zijn alsof ze nooit weg zijn geweest, maar ze kunnen ook doen alsof je nooit voor ze bestaan hebt. Pijnlijk, that is. Maar de waarheid is vaak pijnlijk. Leugens zijn net als make-up. Ze maken haar mooier, maar wanneer de ware natuur naar boven komt valt het vaak vies tegen.

Je verliest mensen, maar je ontmoet ook nieuwe mensen. Je leven is continu in beweging. Je doet mensen pijn, mensen doen jou pijn. Maar ook maak je mensen gelukkig en maken mensen jou gelukkig.

That's just life.

Quote #06

"'Cause I'm over you,
This time is the last time.
Said I'm over you,
I won't change.
'Cause I'm over love!
This time is the last time.
Always."

Quote "Over You" van Graffiti6

Zonder.

Als een zee zonder golven,
Een zon zonder licht.
Als een lied zonder noten,
Rijm zonder gedicht.

Als een bloem zonder blaadjes,
Een kaars zonder lont.
Als een boom zonder takken,
Gezicht zonder mond.

Als een kus zonder lippen,
Een ring zonder trouw,
Zo is te vergelijken;
Ik zonder jou.

Mr. Lonely.

Nog één tentamen te gaan. Ik ben helemaal gebroken van al het leren en stressen. Ik ben nu gestopt met leren omdat ik het niet meer aan kan. Mijn hoofd zit vol. Ik heb het grootste deel van de stof in mijn hoofd en nu heb ik besloten tot morgenochtend niet meer na te denken over school.
Op het moment dat je dat besluit maak je ruimte in je hoofd, ruimte voor dingen die je een tijdje hebt buitengesloten om te doen wat je moet doen. Prioriteiten in je hoofd gaan direct anders liggen...

Meteen zijn mijn gedachten weer bij jou. Wat zou je aan het doen zijn, wat zou je bezighouden, waar zou je aan denken? Dingen die ik op dit moment niet te weten zal komen...
Op het moment dat ik die poort naar jou in mijn hoofd open heb gezet, komt hij weer om de hoek kijken. Mr. Lonely. Ik ken hem al heel lang. Hij heeft er een handje van om op visite te komen op momenten dat ik het niet kan gebruiken. Eigenlijk kan ik het nooit gebruiken. Als Mr. Lonely langs komt voel ik me ellendig, waardeloos en verdrietig. Als Mr. Lonely me eraan herinnert dat het bij iedereen in de omgeving anders - beter - is, wil ik het liefst schreeuwen of in een hoekje zitten huilen. Ik heb niet genoeg koekjes in huis om het gevoel weg te eten. Hij kan zo vreselijk zeuren, als een mug in het donker die je niet ziet, maar wel hoort en voelt. Het doet pijn. Mr. Lonely heeft mij gekozen om zijn maatje te zijn, maar daar heb ik nooit mee ingestemd. Zo is het gewoon gelopen. De tijd terugdraaien is geen optie. En al zou het een optie zijn; wat zou ik dan moeten veranderen? Ik blijf nog steeds ik, jij blijft nog steeds jij en jou wil ik niet kwijt. Voor geen goud.
Liever een leven met Mr. Lonely dan een leven zonder jou.