"Jij...
Jij bent de zon en de maan voor mij,
Jij bent de eb en de vloed erbij,
Zo mysterieus en zo warm tegelijk en je doet iets met mij.
Je bent vrij, vrij om te gaan maar je blijft bij mij,
Je bent onweerstaanbaar,
Je zegt me gewoon wat je vindt...
Man en een kind...
Je bent wind en windstilte,
Jij...
Je hoort bij mij..."
Quote 'Zij' van Marco Borsato (omgezet in tweede persoon).
Eindelijk kwam je los. Eindelijk spraken we dingen uit die nog niet eerder uitgesproken waren. Het voelde heerlijk. Openheid naar elkaar toe. Vandaag heb ik geleerd dat openheid de absolute basis van een relatie tussen twee mensen is... En jij en ik... Over alles zijn we open tegen elkaar, behalve óver elkaar...
Elke keer wanneer onze gevoelens voor elkaar ter sprake komen en het mooie moment zich voordoet om elkaar te vertellen hoe we over elkaar denken, haak jij af.
Ik voel me op dit moment even in een hoekje geschoven. Je wil niet praten over onze manier van (niet) met elkaar omgaan en ook vooral niet over jouw gevoelens die eventueel aanwezig zijn voor mij.
Ik ben voor de tweede keer uit de ontkenningsfase geklommen voor jou. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik van je hou!
Het is overduidelijk dat er van jouw kant ook gevoelens spelen, dat laat je wel doorschemeren... Maar alles wat ik terug krijg in gesprek is 'ander onderwerp'...
